Til baka

MR59
-vefur

Eiður Svanberg Guðnason
fréttamaður, alþingismaður, ráðherra, sendiherra
*  *

Myndin er tekinn 31. mars 2006
Sendi til gamans mynd af okkur hjónum,sem tekin var í borginni Xining í Qinghai sýslu í vestur Kína fyrir viku. Vorum þar á ferð ásamt fleiri sendiherrum frá Peking í boði héraðsyfirvalda. - Kær kv Eiður

Júlía Margrét Alexandersdótt <julia@mbl.is>
8. feb 2013
til esg1, mín
Já, það er guðvelkomið!
Bestu kveðjur
Júlía

Texti: Júlía M. Alexandersdóttir julia(á)mbl.is
Myndir: Kjartan Þorbjörnsson golli(á)mbl.is

Birt á GÓPfréttum
með góðfúslegu leyfi Júlíu
fyrir hönd þeirra Kjartans.

„Það kemur nú fyrir að maður heyrir eitthvað eins og „Pabbi...!“ frá börnunum sem eru stundum ósammála því sem ég er að segja,“ segir Eiður Svanberg Guðnason. „Ég fékk alveg að heyra það frá honum. Börn og barnabörn eru ekkert feimin við að segja mér ef þeim finnst ég vera að gera einhverja gloríu.“

Svo mælti móðir Eiðs Svanbergs Guðnasonur þegar hann var yngri og vissi ekki hvað hann ætlaði að verða. Það var töluvert áður en hann fór að starfa sem blaðamaður. Síðar varð hann varafréttastjóri, þingmaður, ráðherra og loks sendiherra. Þetta voru allt meira eða minna innistörf svo Eiður hlýðnaðist greinilega móður sinni.

Fyrir um það bil þremur árum þegar Eiður fór á eftirlaun varð hann enn ein útgáfan af sjálfum sér, Mola-Eiður, og er á málfarsvaktinni allan sólarhringinn eins og frægt er orðið. Hann hirtir þar blaðamenn og dagskrárgerðarfólk í sjónvarpi og útvarpi, þingmenn og þá sem honum þurfa þykir hverju sinni. En því má ekki gleyma að hann hrósar líka. „Ég hef alltaf haft tilhneigingu til að segja það sem mér finnst og ég veit að það getur stundum verið dálítið óþægilegt. Ég veit líka að ég get verið dálítið hvass í þessum greinum en ég hef það fyrir sið að ég birti pistlana yfirleitt á morgnana. Þá fæ ég mér kaffibolla, les yfir og dreg þá oft úr. Ég er nefnilega svolítið fljótfær að eðlisfari og reyni því að hlaupa ekki beint í tölvuna og skrifa og birta eitthvað um leið og ég heyri það,“ segir Eiður og bætir við að hann reyni í það minnsta að telja upp að fimm.

„En það gengur ekki alltaf nógu vel, ég viðurkenni það og stundum skjátlast mér. Núna nýlega, til dæmis – og það urðu margir til að benda mér á það. Ég tek því að sjálfsögðu bara vel og leiðrétti það. En ég vona að ég geri ekki mjög oft mistök. Þá hafa ýmsir af þeim sem ég hef gagnrýnt hringt í mig, við höfum rætt málin og það er bara af hinu góða. En í þessum skrifum er ég engum háður. Það er enginn sem borgar mér fyrir þetta, það er enginn sem auglýsir á síðunni minni og ég get sagt það sem mér sýnist. Yfirleitt nafngreini ég ekki viðkomandi en ef ég hrósa einhverjum, sem ég geri sjálfsagt allt of sjaldan, nefni ég nöfn alveg hiklaust.“

Það hljómar eins og skröksaga að stjórnmálamaður á eftirlaunum hafi náð athygli yngri kynslóða. Fólk á öllum aldri les málfarspistlana sem birtast á degi hverjum á eidur. is. Mola-Eiður er orðinn að fyrirbæri í nútímanum. Dómur hans er kveðinn upp á hverjum morgni og allir lesa. Ungir sem aldnir kveiktu á því af hverju Andri á flandri sendi Eiði jólakveðju á Þorláksmessu í útvarpi allra landsmanna sem segir ýmislegt um hve vel þekkt einstök skrif hans hafa orðið. Eiður lætur sig líka varða það sem borið er á borð fyrir æskufólk, hvort sem það er Leynifélagið eða megrunargreinar á vefmiðlum, sem skýrir kannski af hverju breiður aldurshópur les molana hans. Og Eiður var lítt hrifinn af umfjöllun Andra um afkomendur Íslendinga í Vesturheimi og settist niður við tölvuna og las þar Andra pistilinn. En æskufólk veit mest lítið um bakgrunn karlsins sem sest niður á hverjum morgni og skrifar pistla. Um 20 ár eru liðin frá því hann lét af störfum sem umhverfisráðherra og hélt svo utan þar sem hann gegndi sendiherrastörfum í ýmsum löndum næstu árin. Það er vel tímabært að fólkið sem þekkir Eið bara sem Mola-Eið fái að vita eitthvað meira. Eiður byrjar á að segja blaðamanni frá atburði sem breytti lífi hans.

*

„Faðir minn, Guðni Guðmundsson, var verkamaður, vann í byggingarvinnu en undir það síðasta hjá Eimskip. Við bjuggum í Norðurmýrinni, Skeggjagötu 19, og þetta var góður staður til að alast upp á. Hann var 43 ára þegar hann lést og ég hafði orðið átta ára aðeins nokkrum dögum áður, elstur þriggja systkina. Hann varð bráðkvaddur. Hann fór til vinnu mánudaginn 17. nóvember 1947 eftir hádegið; í þá daga þegar allir komu heim til að snæða hádegismatinn. Um fimmleytið kom prestur heim og tilkynnti móður minni lát hans. Þetta var því gríðarlegt áfall. Sennilega tók það mig langan tíma að vinna úr því. Ég hef áttað mig svona á því eftir á að kannski hefði maður þurft einhverja hjálp. Það var ósköp lítið spáð í það á þessum tíma. Ég man að mér fannst ég eiga að gráta, en það kom enginn grátur. Lengi á eftir var ég logandi hræddur um alla sem fóru út af heimilinu – að þeir kæmu ekki aftur. Þetta var mér erfitt.“

Eiður viðurkennir að lát föður hans hafi breytt æsku hans. Ósk móður hans um innivinnuna tengist því eflaust að faðir hans lést um aldur fram enda hafði faðir hans alla ævi unnið erfiðiðisvinnu úti við. „Ég naut þess að geta búið hjá móður minni, Þórönnu Lilju Guðjónsdóttur, ásamt tveimur systkinum mínum og hún hélt ákaflega vel utan um okkur. Móðir mín vann mikið afrek. Hún var hetja.
Þeir voru ekki margir kostirnir fyrir ekkju með þrjú ung börn á þessum árum. Hún var ekki langskólagengin heldur hafði sína barnaskólamenntun úr Garðinum. Fyrst eftir að faðir minn dó vann hún svolítið úti en var ekki heilsugóð og það þróaðist því í það að hún var með kostgangara – mest skólapilta, iðnnema og einhleypa karla, piparsveina eins og þá var sagt, sem keyptu af henni fæði. Hún naut líka góðrar hjálpar systur sinnar, Lóu, sem var mikið hjá okkur, og systur minnar Ingigerðar þegar hún óx úr grasi en yngstur var Guðmundur Brynjar. Það má eiginlega segja að hún hafi eldað okkur systkinin til manns og mennta. Faðir minn hafði byggt lítinn sumarbústað við Réttarholt í Garðinum, þar sem móðurforeldrar mínir og móðurbróðir bjuggu. Þar vorum við á sumrin fram til 1948, en þá varð móðir mín að selja bústaðinn.

Móðir mín var með kostgangara, stundum 12-14, í tæplega 60 fermetra íbúð, fram yfir það að ég flutti að heiman rúmlega tvítugur.“
 

*

Sótti í eldri félaga vegna föðurleysis

Þar sem aðeins ein fyrirvinna var á heimilinu vann Eiður mikið með skóla. „Líkt og flestir vann ég öll sumur en einnig vann ég meira og minna með skólanum; gagnfræðaskóla og menntaskóla. Þessi störf hjálpuðu mér mikið. Í öðrum bekk í gagnfræðaskóla vann ég alla morgna í verslun Axels Sigurgeirssonar í Barmahlíð og eftir skóla hélt ég beint í Skátaheimilið við Snorrabraut þar sem ég var öll kvöld.“ Það leit ekki endilega út fyrir það að Eiður myndi ljúka landsprófi. „Ég viðurkenni það að í gagnfræðaskóla Austurbæjar sinnti ég nú náminu heldur lítið. Ég varði öllum mínum tómstundum í Skátaheimilinu en ég var mjög virkur í skátahreyfingunni á þessum tíma og eignaðist þar góða vini sem hafa enst út ævina. Þeir voru dálítið eldri en ég en ætli ég hafi ekki sótt í eldri félaga því ég átti ekki pabba.“

Eiður leysir frá skjóðunni með einkunnirnar og segir að í 32 manna 1. bekk í gaggó hafi hann orðið næstneðstur. „Ég bara mátti ekki vera að þessu. En mér hefur alltaf fundist að tilviljanir hafi ráðið mjög miklu í mínu lífi og það sem gerðist næst var svolítið skrýtið. Ég var að spá í að fara í Verslunarskólann, sýndist að þær væru svolítið sætar stelpurnar þar, en þar sem skólaferðalag bar upp á sama dag og inntökuprófið í skólann valdi ég auðvitað gamanið. Það varð því ekkert úr inntökuprófinu og sumarið eftir annan bekk fékk ég allt í einu boð frá séra Ingimar Jónssyni, skólastjóra Gagnfræðaskóla Austurbæjar. Ég hafði aldrei talað við hann og þekkti hann ekkert. Ég átti að koma heim til hans en hann bjó neðst á Vitastígnum. Ég mætti þarna undir kvöld á sunnudegi, settist inn í litla bókastofu og hann spurði mig hvort ég hefði hug á því að fara í landspróf. Á þeim árum var landspróf eina leiðin til að öðlast frekari framhaldsmenntun.

Enn þann dag veit ég ekki hvers vegna Ingimar kallaði á mig. Kannski eru þetta alls ekki tilviljanir. En ég sló til.“

Eiður tók landspróf sem lukkaðist þokkalega og fór áfram í menntaskóla. Hann brýst fyrstur til mennta í fjölskyldunni. „Fólkið mitt var gott og dugandi en hafði ekki haft tækifæri til að ganga menntaveginn. Ég var fremur óviss um hvað ég ætlaði að gera fyrst. Ég stofnaði ungur fjölskyldu og prófaði viðskiptafræði og leit inn í lagadeildina. Síðan sá ég auglýst próf til þess að verða löggiltur dómtúlkur í ensku. Fór í prófið og var einn af fjórum sem náðu. Ég hugsaði með mér að þýðingar gætu verið ágætis aukavinna og svo ég monti mig nú aðeins þá hafði ég dúxað í ensku á stúdentsprófi. Í kjölfarið skipti ég yfir í ensku í Háskólanum og lauk BA-prófi í greininni. Með náminu vann ég fulla vinnu á Alþýðublaðinu.“

Allt frá því að Eiður hóf störf á Alþýðublaðinu hefur hann unnið við það sem honum finnst skemmtilegt og segist alltaf hafa unnið með afbragðsfólki. Honum þótti gaman að sinna starfi sínu sem fréttamaður á Ríkissjónvarpinu í ein tíu ár, um tíma starfi varafréttastjóra og þá minnist hann tímans sem hann starfaði sem umsjónarmaður þýðinga og talsetninga sem ákaflega skemmtilegs tímabils. Eiður kunni vel við sig í stjórnmálum og naut þess að starfa sem sendiherra Íslands í Noregi auk fjölmargra annarra starfa á erlendri grundu; í Færeyjum, Kanada og Kína. Það er ekki skrýtið í ljósi starfsreynslu hans að hann hafi sterkar skoðanir á hlutverki RÚV sem og málfari í fjölmiðlum almennt. En hann skrifar nú um eitt og annað og viðrar skoðanir á Fasbók eins og hann kallar Facebook. Jafnt um flugvallarmál Reykjavíkurborgar sem og Áramótaskaupið.

Innskot
í
viðtalið:

Mynd:
Frétta-
blaðið/Valli

3.9.'12

*

„Eftir að ég hætti að vinna fór ég að hafa meiri tíma og ég fylgist vel með, líkt og ég hef raunar alltaf gert. Ég les dagblöðin, netmiðlana nokkrum sinnum á dag auk þess sem ég fylgist með fréttum og horfi á ýmsa þætti á norrænu stöðvunum, bresku, bandarísku og fleiri. Ég skrifa oftast sex pistla á viku og þeir eru í nokkuð föstu formi. Stundum er ég með tvo til þrjá pistla tilbúna fyrirfram, stundum einn og stundum engan. En það hefur komið mér svolítið á óvart hve margir lesa pistlana. Og þá er ótrúlega algengt að fólk sendi mér athugasemdir í tölvupósti. Það kemur einnig fyrir að fólk hringi í mig og á mannamótum vindur sér að mér fólk sem ég hef aldrei hitt og þakkar mér skrifin. Þeir eru greinilega mjög margir sem láta sig tungumálið varða og á meðan ég fæ þessa hvatningu held ég áfram.“

Fyrsta málfarspistil Eiðs má þó rekja meira en tuttugu ár aftur í tímann. „Ég var á leið af fundi í Vesturlandskjördæmi, keyrandi að næturlagi, og var að hlusta á einhverja pilta sem voru að bulla í næturútvarpi. Þeir töluðu um kött sem hafði dottið niður á svölurnar. Þeir voru auðvitað að tala um svalirnar og ég man að ég var alveg rasandi yfir þessu og skrifaði stutta grein í kjölfarið í Morgunblaðið.

Jú, sennilega var þetta fyrsti málfarsmolinn. Síðar fór ég að skrifa öðru hverju á Moggabloggið og var þar nokkuð lengi. Ætli mér hafi ekki mislíkað svo eitthvað við Moggann, æ, ég man það nú ekki alveg, nenni ekki að muna svoleiðis, en ég stofnaði þá mína eigin heimasíðu, eidur.is. DV bað mig svo um að fá að birta pistlana sem var mér að meinalausu.

Þegar Fasbókin kom til sögunnar birtust pistlarnir þar líka þannig að það eru nokkuð margir sem sjá skrifin. Ég á þar fullt af svokölluðum vinum.“

Eiður hefur ekki frekar en aðrir farið varhluta af því að orðræða netsins getur hæglega breyst í villta vestrið. „Ég móðgast nú ekki ef fólk kallar mig nöldrara eða segir þetta tuð, ég kippi mér ekkert upp við það. Pólitík hefur þann kost að maður fær nokkuð harðan skráp. Og ég loka yfirleitt ekki á fólk svo sem á Fasbók. Ég held það hafi gerst tvisvar en það voru þá bara góðverk. Einum sem gaf mér 10 í einkunn fyrir hroka og leiðindi ákvað ég að hlífa við skrifum mínum og slökkti á honum. Það sama má segja um símtölin sem ég fæ. Ég tala við alla sem hringja í mig en Pétur Guðfinnsson, fyrrverandi framkvæmdastjóri Sjónvarpsins og útvarpsstjóri, kenndi mér hins vegar gott ráð. Hann hafði það fyrir sið þegar einhver hringdi í hann til að skammast út af sjónvarpinu að ef menn sögðu ekki til nafns – talaði maður ekki við þá. Og ég hef fylgt þeirri línu; Ef þú heitir ekki neitt – þá tala ég ekki við þig. En ef fólk hringir, kynnir sig og er kurteist, þá er sjálfsagt að spjalla þótt ég geti verið ósammála viðkomandi.“

Það kemur ekki á óvart að Eiður lesi bókmenntirnar sínar á Kindle lesbretti og iPad sem hann kallar pödduna og hafi verið fljótur að tileinka sér samfélagsmiðla svo sem bloggið og Facebook. Hann hefur alltaf átt í prýðilegu sambandi við tækninýjungar og var fyrstur þingmanna til að nota tölvu á skrifstofum Alþingis. Þegar rafmagnsritvélin hans varð ónýt bað hann um að í stað þess að fjárfesta í nýrri fengi hann að kaupa tölvu sem kostaði þá það sama. Heima átti hann Apple 2c tölvu og þekkti því undratólið. „Menn voru nú ekki fljótir til, en féllust á þetta með því skilyrði að ég skrifaði skýrslu um hvernig mætti nýta þessa nýju ritvinnslutækni á þinginu. Skömmu seinna keypti Alþingi tölvukerfi sem sprakk reyndar eftir ár og þá var farið yfir í IBM tölvur. Bráðlega vildu allir þingmenn fá eigin tölvu til umráða enda þótti þetta rosalega flott. Forgangsröðunin varð að vera einhver; í hvaða röð þingmenn fengju gripinn, það varð hálfgert stöðutákn að hafa skjá á skrifborðinu en sú regla var höfð á að þeir sem hefðu ekki ritara, heldur skrifuðu allt sjálfir, ættu að vera í forgangi.“

Ýmislegt stendur Eiði nærri, bæði eftir að hafa starfað lengi hjá Ríkisútvarpinu og -sjónvarpinu, sem þingmaður og sendiherra. „Já, ég skrifa um eitt og annað og þetta eru kannski stundum bara nokkrar málsgreinar, ekki langlokur.“ Enda er góð umræða ekki endilega spurning um að vera langorður og nefnir Eiður þar sem dæmi Alþingi. „Alþingi hefur sett dálítið ofan vegna þess að menn hafa misst tökin á umræðunni. Meðan norska þingið kláraði umræðuna um EES-samninginn á nokkrum dögum stóð umræðan hér á sínum tíma í margar vikur. Þingið þyrfti að ákveða fyrirfram hvað á að verja miklum tíma í að ræða stór mál. Hvort þingið ætli að taka 40 eða 10 klukkustundir í það og þá mætti skipta þeim tíma milli flokkanna eftir stærð þeirra. Flokkur sem hefur 25 prósent þingmanna fengi þannig 25 prósent af tímanum.

Norska þingið gerir þetta – að ákveða fyrirfram hversu mikill tími fari í hvert mál. Nú er stutt eftir af þinginu en samt eru á þriðja hundrað mál sem bíða afgreiðslu. Það mun aldrei gerast neitt af viti meðan umræðan er svona óskipulögð.Þess vegna lenda góð mál í útideyfu.“Það er ekki hægt að hitta Mola-Eið án þess að ræða hans hjartans mál, íslenska tungu.

Eiður segir að meðal áhyggjuefna hans þessa dagana sé svokölluð nefnifallssýki, sem honum þyki vera að sækja í sig veðrið. Sögn sem stýrir þolfalli eða þágufalli er látin taka með sér nefnifall. „Undirliggjandi vandinn í þessu er hræðsla við beygingar og það er eins og tilfinningin fyrir beygingum orða sé minni. Það skiptir miklu máli að það sem fólk er að lesa, svo sem texti fjölmiðla, sé vandað. Textinn sem maður skrifaði hér á árum áður var yfirfarinn áður en hann var settur fram, hvort sem var á Alþýðublaðinu eða í Ríkissjónvarpinu..

Maður hefur svolítið á tilfinningunni að það vanti upp á þetta í dag, sérstaklega á vefmiðlunum og að þar sé hver blaðamaður nær alveg á eigin vegum og njóti lítillar leiðsagnar. Auðvitað breytist íslensk tunga, hún er lifandi fyrirbæri. Hún breytist af því að lífið breytist.

En okkur á ekki að vera sama um það hvernig hún breytist og við eigum að reyna að hafa hönd í bagga með því hvernig tungan þróast. Þessar breytingar gera það að verkum að við þurfum alltaf að vera að búa til ný orð á öllum sviðum og nýyrðasmíði skiptir því afar miklu máli.“

Eiður er fyrrverandi aðalræðismaður Íslands í Færeyjum og nefnir að hann hafi haft einkar gaman af því að fylgjast með málverndarstarfi þar. „Ágætur vinur minn og fræðimaður í færeyskri tungu, Jóhan Hendrik W. Poulsen, hefur smíðað mikið af nýyrðum. Einhvern tímann kom ég að honum á skrifstofunni þar sem hann var að lesa Morgunblaðið. Hann sagði við mig að hann væri á höttunum eftir nýjum orðum og þetta er það sem við eigum að vera að gera. Færeyingar láta sér afar annt um sína tungu og hafa farið svipaðar leiðir í ýmsum nýyrðum og við. Tölva heitir telda og þyrla heitir það sama hjá þeim og okkur, tyrla.. Að sjálfsögðu þykir þeim svo ýmislegt mjög kyndugt í okkar máli á sama hátt og við hlæjum að orðum hjá þeim. Mér þótti gaman að sjá í færeysku blaði fyrirsögnina „Venjarin sakkaður“ sem þýddi „Þjálfarinn rekinn“. Þess má geta að í Þórshöfn í Færeyjum var og er kannski enn verslun sem heitir Gellan. Það er ekki fiskbúð heldur er þar seldur fatnaður fyrir konur. Önnur verslun þar af sama tagi heitir Drósin. Þeir eru góðir, Færeyingar!“

Engan þarf að undra að Eiður hafi sterkar skoðanir á dagskrárgerð og blaðamennsku. Sérstaklega á sínum gamla vinnustað, Ríkissjónvarpinu. Hann segir að þar sem stofnunin sé þjóðareign sé það réttur og hlutverk fólks að benda á það sem betur má fara í þeim höfuðstöðvum. Hann hefur ekki farið leynt með vonbrigði sín með dagskrárgerð sjónvarpsins eins og lesendur hans hafa tekið eftir.

„Mér finnst stofnunin hafa brugðist. Ég er mjög ánægður með efnið á Rás1 en sjónvarpið hefur mér fundist þróast út í að vera hálfgerð vídeóleiga og íþróttaefnið skipar fullstóran sess. Það ætti að vera á sérstakri rás. Meðan okkur eru sýndir rándýrir afþreyingarþættir svo sem Dans, dans, dans, vanrækir sjónvarpið að sýna okkur efni um sögu og samfélag. Hvenær sáum við síðast innlenda leiksýningu eða tónleika, – sígilda tónlist? Ég hef eins og ótalmargir aðgang að norrænu stöðvunum, þýskum og frönskum og þar sér maður allt aðrar áherslur. Fræðsluþættir um sögu síðustu aldar eru daglegt brauð. Erlenda fréttaskýringaþætti úr samtímanum sjáum við nær aldrei. Ég hef áhyggjur af því að yngri kynslóðirnar á Íslandi viti ekkert hvað gerðist á liðinni öld eða í heiminum yfirleitt. Viti til dæmis ekkert um þær hörmungar sem nasisminn, kommúnisminn og fasisminn leiddu yfir þjóðir.“

Eiður telur að það að taka aftur upp Útvarpsráð gæti verið til bóta. „Útvarpsráð var hálfgert dagskrárráð og ég sæi fyrir mér að inn í það ráð gæti líka valist fólk héðan og þaðan úr þjóðfélaginu. Mér finnst stundum eins og það sé ekkert hugsað út í hvaða aldurshópur það er sem situr fyrir framan sjónvarpið hverju sinni. Fínar kvikmyndir eru oft settar á dagskrá klukkan hálftólf þegar talsverður hluti þjóðarinnar er farinn að sofa.
Mér finnst eins og strengurinn við þjóðina hafi slitnað. Núverandi stjórn Ríkisútvarpsins hefur afskaplega lítið um dagskrána að segja og einn útvarpsstjóri, hversu góður sem hann er, getur aldrei stýrt svona stórri og fjölbreyttri menningarstofnun svo vel sé. En ég þykist skynja það að núverandi stjórn Ríkisútvarpsins vilji breytingar en það er kannski hver að nöldra í sínu horni. Ég nöldra í mínu horni og gagnrýni og ég veit að Ríkisútvarpið hefur mikið af fínu fólki í vinnu en það þarf að breyta ansi miklu. En svo ég gleymi því ekki að hrósa þá er ég oftast ánægður með fréttatímana og Kastljósið auk þess sem ég hef gaman af Útsvari. Öllu því sem gerir einhverjar kröfur til áhorfenda. Einnig horfi ég á Kiljuna, Landann og Silfur Egils.“
Mola-Eiður viðurkennir þó að auðvitað hljóti að vera mikið efni í sjónvarpi sem höfði ekki til allra áhorfenda. „Það kemur nú fyrir að maður heyrir eitthvað eins og „Pabbi...!“ frá börnunum sem eru stundum ósammála því sem ég er að segja. Nafni minn og dóttursonur sagðist til dæmis vera algerlega ósammála mér um Hraðfréttir.“ Eiður skrifaði fyrr á árinu pistil þar sem hann bað Kastljóssmenn í fullri vinsemd um að hætta að misbjóða áhorfendum með Hraðfréttahorninu.

„Ég fékk alveg að heyra það frá honum. Börn og barnabörn eru ekkert feimin við að segja mér ef þeim finnst ég vera að gera einhverja gloríu.“ Að því sögðu má geta þess að Eiður lætur í ljós að hann telji góða fjölskyldu vera það sem gefi lífinu gildi en konuefninu sínu, Eygló Helgu Haraldsdóttur, kynntist hann 19 ára gamall og hafa þau verið saman síðan.

Þannig rættist ekki voðaleg stjörnuspá sem Eiður las í afmælisdagabók sem ungur drengur en hún varð honum talsvert áhyggjuefni þegar hann var krakki og unglingur. Þar stóð að samskipti hans við hitt kynið myndu ekki ganga þrautalaust og því ylli skapgerðin.
 

*

„Ég viðurkenni að ég er að eðlisfari svolítið óþolinmóður. Ég vil láta hlutina ganga hratt og ég reyni að hafa ekki neitt hangandi yfir mér. En kannski hef ég líka lært það af lífinu að vera ekki allt of fljótur að dæma fólk því ég veit að ég er dómharður. Og ég hef reynt eftir því sem ég eldist að sitja á mér og hugsa ekki eftir stutt kynni: „Þetta er nú alveg ómögulegur maður.“ Það var eiginlega eitt ákveðið atvik, eða ákveðin reynsla, sem breytti þessu. Ég var búinn að sitja sem þingfréttaritari í tvo vetur og hlusta á þingræður og þingmenn voru, eins og þeir eru, misáheyrilegir. Þar var einn þingmaður sérstaklega sem mér fannst ekki áheyrilegur og bara heldur leiðinlegur þingmaður. Ég var búinn að móta með mér þá skoðun að þetta væri sennilega óskemmtilegur maður almennt en þekkti hann samt ekki nokkurn skapaðan hlut. Svo fór ég í blaðamannaferðalag og í ferðahópnum er þessi maður og skemmst er frá því að segja að skemmtilegri ferðafélaga hef ég varla haft. Við urðum góðir kunningjar upp frá því og ég man að einhvern tímann var hann áheyrandi í þinginu og hlustaði á þegar ég flutti líklega lengstu þingræðu sem ég hef flutt um Ríkisútvarpið, en þá var verið að afnema einkarétt Ríkisútvarpsins. Hann hældi mér mikið fyrir ræðuna og það þótti mér vænna um en flest annað sem sagt var við mig í þinginu. Þetta var Þórarinn Þórarinsson, lengi ritstjóri Tímans, útvarpsráðsmaður og þingmaður.“

Þrátt fyrir að Eiður hafi látið af störfum er hann með margt á prjónunum. Hann þarf að rjúka á Rótarýfund eftir viðtalið og einu sinni í mánuði hittir hann gamla félaga sína úr MR og einnig gamla vinnufélaga. Klassísk tónlist á ríkan sess í hans lífi og hann sækir tónleika í Hörpu auk þess sem hann er í gönguhópi. „Það kemur alltaf eitthvað sem fyllir dagana. Og núna fann ég mér nýja fjöl, eftir að ég hætti að vinna, með molana og mér líður ágætlega með það. En hversu lengi ég held áfram, það veit guð einn. Ég geri engar áætlanir, meðan ég held heilsu og sæmilega fullu viti þá held ég þessu eitthvað áfram. Ég tek hvern dag fyrir sig. Nei, ég hef nú ekki hugsað mér að búa til pening úr molunum. Mér finnast þetta vera dægurflugur og ekki eiga heima á bók. En það er þá annarra að dæma
 

MOLA-
BROT

• Moli 1114:
  • „„Ég ætla að soga í mig the spirit of Breiðholt,“ sagði Jón Gnarr, borgarstjóri í Reykjavík, við hlustendur í fréttum Ríkisútvarpsins (21.1.2013). Hversvegna talar borgarstjórinn ekki við okkur á íslensku? Svo hoppaði hann út í sundlaug í öllum fötunum. Erum við ekki að kvarta yfir því að erlendir ferðamenn fari ekki í sturtu áður en þeir gangi til laugar? Hversvegna er verið að segja fólki að fara í sturtu, þegar borgarstjórinn hoppar í laugina í öllum fötum og kannski líka á skítugum skónum? Ja, hérna.“
• Moli 1106:
  • „„Ég lét þá fífla mig hvað eftir annað,“ er haft eftir handboltamanni á visir.is (13.1.2013). Þetta er greinilega hið versta mál. Sögnin að fífla þýðir nefnilega að fleka eða ginna til kynmaka. Líklega átti maðurinn við að hann hefði verið hafður að fífli hvað eftir annað, en það er annar handleggur.“
• Moli 1099:
  • ,,Í fréttum Stöðvar tvö (2.01.2012) var sagt um flugskeytaárás á bensínstöð í Damaskus (ekki da´Maskus, eins og sagt var með enskri áherslu) að skotið hefði verið einu loftskeyti á stöðina. Orðið loftskeyti hefur fasta merkingu í íslensku, það er ekki flugskeyti eða eldflaug. Loftskeytastöðin á Melunum var til að mynda ekki vopnabúr, heldur fjarskiptastöð.“
• Moli 1075:
  • „Fyrirsögn á visir.is (30.11.2012): Útvarpsþættinum Harmageddon tímabundið vikið úr starfi. Hvernig er hægt að víkja útvarpsþætti úr starfi? Eru útvarpsþættir ráðnir til starfa? Í fréttinni kemur fram að umsjónarmönum þáttarins hefur tímabundið verið vikið úr starfi.“
• Moli 921:
  • „Frétt á mbl.is (30.5.2012): Flytja þurfti reiðhjólamann á slysadeild Landspítala eftir að bifhjólamaður ók á hann við Víkurvegsbrú á Vesturlandsvegi á sjöunda tímanum í kvöld. Orðið reiðhjólamaður var einnig notað í fyrirsögn fréttarinnar. Hvað er að hinu hefðbundna orði hjólreiðamaður? Um annað í fréttinni má sitthvað fleira segja! Rétt er að geta þess að orðskrípinu reiðhjólamaður var seinna breytt í hjólreiðamaður. En bifhjólamaðurinn lifði breytinguna af!“